Eğlencenin Şeker Dükkanı ! *-*
 
AnasayfaAnasayfa  TakvimTakvim  SSSSSS  AramaArama  Üye ListesiÜye Listesi  Kullanıcı GruplarıKullanıcı Grupları  Kayıt OlKayıt Ol  Giriş yapGiriş yap  

Paylaş | 
 

 Jané Gubler

Önceki başlık Sonraki başlık Aşağa gitmek 
YazarMesaj
*reila*
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 81
Kayıt tarihi : 02/02/10
Yaş : 25
Nerden : Tulsa Gece Evi

MesajKonu: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 2:31 am



Reila Jané Gubler


Sonsuz bir ışık gibi gözüken sokak lambaları, imkansız aşkına ulaşmaya çalışan kelebekleri öldürmeyi görev bilmişti kendine.
Babadan kalma bir miras gibi hırsla yağan yağmura yenik düşmüştü kaldırım taşları.
Her ne kadar doğacaksa da güneş birkaç saat sonra, gece zaferinden memnundu şimdilik.

Yere biriken sulara aldırmadan koşan biri vardı geceyi delercesine. Bir kız çocuğu... Ne kendi biliyordu nereye koştuğunu, ne de bir amacı vardı hayata dair. Nasıl olsun? 11 yaşında bir çocuğun hayattan dileyeceği bir bisiklet, bilgisayar ve ailesinin mutluluğu olurdu en fazla. Ne doktor olmayı diliyordu, ne de ünlü olma hayalleri kuruyordu. Ufacık bir kızdı Jané. Yaşıtlarından çok daha ufak gösteriyordu en azından. Koyu yeşil gözleri, yüzünü çepeçevre saran koyu kahverengi saçları vardı. Ve bir de, bir kez daha parçalanamayacak kadar çok ufalanmış bir kalbi...

En değerli varlığını kaybetmişti o akşam; ailesini..

Yine aynı saatte okulundan dönmüştü. Kendisine oldukça yabancı gelen okulundan. Birkaç kez tıklattı küçük evlerinin kapısını. Belki babası işten dönmemişti ama annesi ve iki kardeşi evde olmalıydı. Çok garip.. diye geçirdi içinden, hala açılmayan kapının önünde dururken. ‘Belki daha hızlı vurmalıyım.’ diye ikaz etti kendini.

Küçük elleriyle tahta kapıya birkaç kez daha vurdu. Acil bir durum olur da evden çıkarlar diye kapının yanına koydukları saksının diplerini yokladı umutla. Ama orada da yoktu anahtar…
Korkmaya başlamıştı küçük kız. Karanlık akşamın yarattığı gölgelere aldırmadan evin arka penceresine ilerledi. Kanının her bir damlası korkuyla süzülüyordu damarlarında.

En sevdiği varlığı, ailesi, onu bırakıp nereye gitmiş olabilirdi ki?

Arka pencereye ulaşıp kısa boyunun elverdiğince içeri bakmaya çalıştı.

Ev bomboştu!

O çok iyi bildiği rahat, kırmızı koltuk yoktu!
Akşamları babasıyla izlemekten zevk aldığı büyük televizyon gitmişti…
Kardeşinin her zaman dağıttığı oyuncakları yerde değildi.
Ve halılar, perdeler, tablolar…

Bomboş bir evin penceresinden içeri bakıyordu sadece. Korkunun yarattığı cesaretle kendi odasının penceresine uzanan büyük ağaca tırmanmaya başladı. Açık pencereden içeri süzüldüğünde, kendisine ait tüm eşyaların yerli yerinde durduğunu gördü.

Hatta dün gece içtiği suyun yarısı hala bardağında, masasının üzerindeydi. Peki kendi odası bu denli düzenliyken alt kat neden yıllardır girilmemiş bir evi anımsatıyordu?

‘Anne? Baba?’ diye bağırdı.
Daha çok son bir çırpınış gibiydi bu. Sesindeki telaşı engellemesine olanak yoktu.
‘Carrie? Jeffrey?’

Kardeşlerinden de ses gelmeyeceğini iyi biliyordu.
Nefes almakta zorlanıncaya kadar boş evde koşturdu.
Gözlerine inanamıyordu, odaların kapısını açarken, içeriden annesinin çıkmasını diliyordu.
Tüm odalara onar kez girdi, her yerde bir iz aradı ama bulamadı..
Çaresizdi.
Aradığını sokaklarda bulmak umuduyla attı kendisini dışarı. Uzun çizmeleri kısa boyuyla tezat oluşturuyordu. Paltosunu giyip fırladı dışarı… Evde saatler geçmiş olmalıydı, ne bir araba ne de tanıdık bir yüz vardı sokaklarda.

Hiç geçmediği yollardan geçti, hiç görmediği sokaklardan gitti.

‘Bundan daha kötüsü olamaz.’ diye düşünüyordu.
Aklını kaçırmış olamazdı, ama böyle giderse kaçırabileceğini düşünüyordu. Etrafta hiç ev olmayan ıssız bir ormanın tam ortasına sürükledi ayakları onu.
Ailesinin ne işi olurdu orada?

Aklı mı sürüklemişti onu o ormana, hisleri mi yoksa başka bir güç mü?
Bilemiyordu…
Adından bile emin değildi şimdi.

Bacakları onu taşımayı reddedene kadar koştu. Sonunda büyük, yaşlı bir ağacın dibine çöktü.
Ağladığından emin değildi, ama sıcak gözyaşları onu hazırlıksız yakalamıştı.
Haykırmak istiyordu ama hıçkırıklarla sarsılıyor, kelimeleri gözyaşlarıyla tıkanıyordu. Çaresizliği onu kollarına almış, boğmak için çabalıyordu.

‘Anne?’ diye çığlık attı ormanın içlerine doğru.
En azından o bağırdığını sanıyordu. Ama sesi bir fısıltının esaretinde dökülmüştü dudaklarından.

Elleri, vücudu yara içinde olmalıydı. Dallara takılıp düşmekten yırtılan kıyafetlerinden kan damlıyordu. Ama hissedeceği son acı vücudundaki bir kesiğin acısı olurdu. Kalbinin kanadığını hissediyordu zaten. Daha kötüsü olamazdı.

Ölüm de olabilirdi hissettiği şey.

Kaybolmuşluğun, bitmişliğin ve çaresizliğin tam ortasında durmuş gerçekleri güçlü bir çığlık gibi fısıldayan rüzgarı dinliyordu.

Üşüyordu ama vücudu alev alev yanıyor gibiydi. Tam gözlerini kapatacağı anda gözleri kör edebilecek kadar güçlü bir ışık yükseldi ona doğru. Hiçbir kelimeyle tanımlanamayan, büyük ve ışıl ışıl parlayan bir yıldız gibiydi.
Şekilsiz ışık gittikçe insana benzemeye başladı, kocaman ellerinden birini kıza doğru uzattı. Şaşkınlıktan, ne düşüneceğini kestiremiyordu kız. Ne dese doğru olurdu, bilemiyordu. Dudakları istemsizce aralandı ;

‘Sen de kimsin?’

Cılız sesi, mükemmel ışığın vücudunda dalga dalga yayılıyordu. Doğru düzgün düşünebiliyor olsaydı ışığın gülümsediğini söyleyebilirdi.
Korkutucu büyüklüğünün ardındaki mutluluğu ve huzuru sezinleyebiliyordu.
Yoksa bu çaresizliğinin ona bir oyunu muydu? Ölümün kıyısında hissettiği ‘son umut’ muydu yoksa? Küçük elini güçlükle kaldırıp ışığa doğru uzattı.
Çürümüş kanla kaplı elinin, ışığın mükemmel vücudunda yarattığı çirkinlikten utandığını hissetti, hızla çekti elini. Temizlenmiş görünüyordu.

Tamamen tertemiz…

Güçsüz bacakları onu taşıyabilirmiş gibi ayağa kalkmayı denedi. Tam düşecekti ki ışık, sonsuz gibi görünen bedeniyle sarmaladı onu. İçi hiç tatmadığı mutlulukla dolarken ne için olduğunu bilmediği bir umut dalgasıyla sarsıldığını hissetti.

Siyah paltosu bembeyaz parlıyordu.

Dahası alnı, içine işleyen bir huzur yağmuruyla serinliyordu.


Dolunayın beyaz ışığıyla yıkanacaktı içi boş işareti. Üzüntüden kalma ikinci el mutluluğu tamamlayacaktı yarı-masum hayatını. Kan kırmızısı, onun dudaklarında hiç olmadığı kadar parlak, asil ve farklı görünecekti. Kan onu, o kanı yaşatacaktı bundan sonra.
Yağmurdan ıslanmış saçları ormandaki yapraklardan bile daha canlı görünüyordu. Gölgeleri siper edinmis gece bile kendi evinde yabancı kalırdı kızın güzelliği karşısında.

Işık onu temizlemiş miydi yoksa silmiş miydi masumiyetini?

Bu denli güçlü bir ışık belki onu ailesine götürebilirdi. Gözlerini açıp sorusunu sormaya hazırlandığı sırada hiç beklemediği bir şeyle karşılaştı!


Işık annesinin yüzüne benziyordu!
Onun verdiği güçle ‘Anne!’ diye haykırdı Jané.
Yanılmıyordu, annesiydi o, 11 yaşına kadar gördüğü en güzel yüzdü. Işık konuşmamıştı ama Jané sanki onun aklından geçenleri okumuştu. ‘Evet, buradayım güzel kızım.’
‘Beni terk ettiğinizi düşünmüştüm.. Öyle korktum ki anne!’

Gözyaşları yeniden akmaya başlamıştı işte. Işık kollarıyla sarmaladı kızı.

‘Seni asla terk etmedik bir tanem. Ben, baban ve kardeşlerin hep senin yanındaydık.’
‘Ah, anne..’

diye hıçkırdı Jané kendisini huzurlu bir uykunun kollarına bırakırken. Annesinin onu terk etmediğinden emindi artık…


***


Ertesi sabah şehrin öteki ucundaki hastanede hararetli bir konuşma duyuldu.

‘Beyin fonksiyonlarının sağlıklı olduğunu söyleyemeyiz. Kendi kurgularına inanıyor gibi görünüyor. Ve dün gece İşaretlenmiş.. Artık bizim aramızda yaşayamaz. ’
‘Peki ya dün gece onu bulan ormancının anlattıkları?’
dedi diğer doktor.

‘Tam bir deli saçması! Kızın o pis ormanın içinde bembeyaz görünmesi hiç de mantıklı gelmiyor. Tamam işaretlenmiş olabilir.. Ama bu hiçbir şeyi açıklamaz. Hey! Ne zamandan beri o pislik vampirler bembeyaz parlıyor?! O ormancı, ilgi çekmek ve gündem yaratmak isteyen bir adam işte!’

‘Ama kızı bulduğunda gördüklerini anlatırkenki heyecanı pek de role benzemiyordu.’


Kısa bir sessizlik oldu. Doktorların dile getirmeye cesaret edemedikleri tek bir şey vardı; Kızın en kısa zamanda Gece Evi'ne götürülmesi gerekiyordu... Vampirlerin içine...


O sırada Jané 211 numaralı hastane odasında gözlerini açtı. Rüya değildi, bunu biliyordu ama dün gece neler olduğunu hatırlamıyordu. Tek hatırladığı, annesinin ışıklı yüzüydü. O sırada doktorlar hala ne olduğunu açıklamaya çalışıyordu.

Bir tanesi bir ipucu bulabileceğini düşünerek kızın geçmişinden bahsetmeye başladı.

‘Reila Jané Gubler… Geçen sene ailesi büyük yangında ölen kız. Anlaşılan hala atlatamamış…’ Şizofren bir vampir adayı.. Tanrı bizi korusun !



Jané hala ışığın huzurunu hissediyordu.
Yeni bir hayat bekliyordu onu.
Doktorun yan odadan gelen sesini umursamadı. Muhtemelen mutluluktan göz pınarlarına biriken gözyaşlarını eliyle kuruladı. Tekrar gözlerini kapatırken umduğu tek bir şey vardı; rüyasında yeniden o ışığı görmek…





*** Gece Evi Serisi'ni okuyanların konuyu bildiğini düşünüyorum.. =) Yazdığım bir RP'ydi ama kısa hikaye olarak paylaşmak istedim.. ^^
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
chelseasmile
Admin
avatar

Mesaj Sayısı : 696
Kayıt tarihi : 01/02/10
Yaş : 23
Nerden : Albuquerque, New Mexico

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 7:36 pm

Oha. Elif yemin ederim manyak yaziyosun.
Cok guzeldi :|
Betimler falan.
Ve konu, en korktugum seyi islemissin.
Mmh.. Cok, cok iyi olmus. Yani bir konudan ilham almissin o var, Gece Evi serisini okumadim, ne kadarinin sana has oldugunu bilmiyorum ama burdan gordugum kadariyla cok guzel.
Ellerine saglik.





lets get FUCKIN freaky now.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör http://laineyhasablackheart.blogspot.com
*reila*
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 81
Kayıt tarihi : 02/02/10
Yaş : 25
Nerden : Tulsa Gece Evi

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 8:05 pm

Teşekkür ederim.. ^^ Sadece işaretlenme kısmı.. =) Gerisi tamamen bana ait, şizofren olması, orman vs vs.. =)
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
chelseasmile
Admin
avatar

Mesaj Sayısı : 696
Kayıt tarihi : 01/02/10
Yaş : 23
Nerden : Albuquerque, New Mexico

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 8:40 pm

Ouuhh. Kesinlikle harikasin o zaman o.o





lets get FUCKIN freaky now.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör http://laineyhasablackheart.blogspot.com
RoLe_MaN
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 66
Kayıt tarihi : 03/02/10
Nerden : önEmli mi ki :) ..

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 8:46 pm

Kahretsin kurguyu çalmış gibi duruyorum .. Oysa dün gece kendi kurgum için öylesine kafa yormuştum ki .. Senaryo/kurgu çok benzeri olmuş, şimdi görüyorum üzgünüm
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
*reila*
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 81
Kayıt tarihi : 02/02/10
Yaş : 25
Nerden : Tulsa Gece Evi

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 8:51 pm

Hiç sorun değiil. ^^ Benimki sadece tek bölüm zaten ve Gece Evi RP'si olduğu için konusu aslında işaretlenme.. =)) Ben de seninkini okuyacağım birazdan.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
RoLe_MaN
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 66
Kayıt tarihi : 03/02/10
Nerden : önEmli mi ki :) ..

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 8:54 pm

Bazı bölümlerde zıtlaşma var zaten Benim Şizofrenliklerin gerçeğe dönüşecek olması ileride olayı değiştiriyor aslında :D ... Kahretsin kendini rahatlatmaya çalışmak kötü bi duygu :D
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
*reila*
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 81
Kayıt tarihi : 02/02/10
Yaş : 25
Nerden : Tulsa Gece Evi

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Cuma Şub. 05, 2010 11:48 pm

Esinlenme bile yok.. ^^ Sadece tatlı bir tesadüf hehe =)) Sorun değil yahu.. ^^ Şizofren olmak bence dehset bi hikaye malzemesi.
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
RoLe_MaN
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 66
Kayıt tarihi : 03/02/10
Nerden : önEmli mi ki :) ..

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   C.tesi Şub. 06, 2010 11:23 am

Kendi hikayemi tekrar okudum ve tedirginliğim kalktı .. Sende okuduysan eğer hikayemi malzemeler aynı o kadar :) ..
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
*reila*
Alışıyor
avatar

Mesaj Sayısı : 81
Kayıt tarihi : 02/02/10
Yaş : 25
Nerden : Tulsa Gece Evi

MesajKonu: Geri: Jané Gubler   Perş. Tem. 12, 2012 12:31 am

Kanıt.



BANA AİTTİR!
Sayfa başına dön Aşağa gitmek
Kullanıcı profilini gör
Sponsored content




MesajKonu: Geri: Jané Gubler   

Sayfa başına dön Aşağa gitmek
 
Jané Gubler
Önceki başlık Sonraki başlık Sayfa başına dön 
1 sayfadaki 1 sayfası

Bu forumun müsaadesi var:Bu forumdaki mesajlara cevap veremezsiniz
Honey Hopes~ :: Yazılar :: Tek Bölümlük Hikayeleriniz-
Buraya geçin: